Tekst en foto’s: Paul Hooiveld
Dit jaar geen bekers bij de Coppa d’ Europa
Niet elk jaar, maar met grote regelmaat doen wij mee met de Coppa d’ Europa. Ik was er met een andere navigator vanaf de eerste bij en samen met Hanja zou dit de twaalfde worden. Wij hebben altijd een voorkeur voor een finish op grote afstand vanaf huis, omdat dan iedereen tot ruim na de prijsuitreiking blijft, het dan altijd heel gezellig is aan de afsluitende bar en geen mensen aanwezig zijn die niet aan deze rit hebben meegedaan. Alleen deelnemers, waarvan een enkeling zich opfrist, de organisatie en uiteraard alle vrijwilligers die de rit mogelijk maken. 
In Maastricht starten is dan dicht bij huis, als je in 3 dagen zo’n 1.300 km zult afleggen. Wij gaan altijd wat eerder, omdat het zeker geen straf is wat langer in deze stad te vertoeven. Na een lekker portie ‘zoervleis’ (doe geen poging dit als een Limburger uit te spreken), frites en salade reden we naar het hotel voor de documentencontrole. Altijd weer een leuk weerzien van oud deelnemers. We verbaasden ons wel even over een aanwezige combinatie Johan Tak en Rutger Kwant. Nu bleek Rutgers vaste Coppamaatje Harry Rupert net een tia te hebben gehad. We wensen hem uiteraard beterschap toe. Na het plakken van stickers, het bevestigen van rallyschilden en het nuttigen van een aantal biertjes, waren we klaar voor deze Coppa.
De weersvoorspellingen waren voor de eerst dag niet best en we ontvingen al wat foto’s van sneeuw in de Ardennen, maar bij de start was het in ieder geval droog. In de bol-pijl vanaf de start zat dit jaar niet dat eerste verstopte bordje op het parkeerterrein en we konden daarna beginnen met onze eerste kaartleestrajecten. Bij de Coppa zijn de constructies niet altijd heel moeilijk, maar sinds enkele jaren worden er toch wat manipulatie toegevoegd, om van het ‘gezeur van die neuzelaars uit Nederland af te zijn’. Met 10 regelmatigheidstrajecten en soms een wat krap tijdschema is het niet moeilijk een goed klassement te maken.
De donderdagochtend verliep naar mijn idee best aardig en met 6 minuten vertraging kwamen we aan bij de altijd prima lunchlocatie. We hadden onderweg wel wat sneeuw gezien, maar begrepen niet waarom we een half uur extra middagpauze kregen vanwege slecht weer. Vrees dat we laat binnen zouden komen hadden we echter niet, omdat we elke dag rond 7:15 uur moesten starten. De zon scheen volop na de lunch en met eenzelfde enthousiasme begonnen wij aan het middagtraject. Net als wat andere deelnemers zaten we wat te klooien op een verkeerde weg, omdat we nog niet hadden gezien dat de kaartschaal van 1:50.000 was overgegaan op 1:100.000. Bij een tweede keermanoeuvre hoorde ik een ‘krak’ en een bestuurder die zei dat ze geen druk meer op de koppeling had.
Bij een opheffingsuitverkoop van Slubo in Doetinchem (een Volvospecialist) had ik goedkoop meerdere reserveonderdelen waaronder een koppelingskabel aangeschaft. Opgerold neemt die weinig ruimte in beslag tussen de andere onderdelen in het reservewiel. We hadden het serviceteam gebeld, maar die hadden toch nog wel een uurtje nodig om ons te bereiken. Dan maar zelf vast net als vroeger beginnen met wat ‘sloopwerk’. Een sleutel 22 was genoeg om de nodige bouten los te draaien en redelijk vlot had ik de complete kabel gedemonteerd. Omdat dit zo makkelijk ging, begon ik ook maar met de montage van een nieuwe. Dat lukte zodanig goed, dat we naar een plaatselijke garage konden rijden, een brug even mochten gebruiken en net alles een beetje beter konden afstellen. Het uurtje was inmiddels voorbij, het serviceteam wou toch wel even langskomen en een laatste lastig te bereiken moer werd aangedraaid. Ons restte alleen nog de kortste route naar het overnachtingshotel.
De tweede dag zou ons van Saarbrücken naar Pforzheim brengen. Wederom een prachtige route, maar door een opkomende buikgriep kwam de nodige scherpte er niet. Uiteindelijk zouden we die dag wel een plaatsje stijgen in het klassement. Echte problemen waren er dit keer voor onze AMAC-collega Emile de Boer, die samen met zijn broer Egbert zijn eerste Coppa reed. Op de parkeerplaats bij de lunch, naast een container waar die grote Opel makkelijk zo in zou passen, zat Emile met zijn hoofd in het spatboard. Een gebroken schokbreker waarvoor hij veel meer gereedschap nodig had om dat te herstellen. Zonder te lunchen, na het nuttigen van een energiereep of zoiets, konden zij met enkele minuten vertraging hun weg vervolgen. Ook zij stegen toch nog een plaatsje in het klassement.
Na het prima avondeten, dat mij enigszins smaakte, zijn we vroeg naar bed gegaan, omdat ons startschot de volgende dag al om 7:05 zou vallen. Ook nu weer mooie routes, die de organisatie op het laatste moment nog helemaal opnieuw moest omgooien. De hotelketen wat verder naar het zuiden was failliet gegaan en een passend hotel werd met een bocht naar het noorden boven Frankfurt am Main gevonden. Tijdens de lunch kregen we te horen dat we weer een half uur later zouden starten. Dat kon echt niet aan het weer liggen. Het regende wel wat, maar nu bleek het restaurant niet op tijd klaar te zijn. Dat halve uurtje hadden we er ’s morgens graag bij gehad.
De route naar onze laatste overnachting werd gedurende de middag steeds simpeler. Na een route over de kaart zou alleen de Superklasse ook nog een striprit of visgraat rijden. Helaas had de plaatselijke wandelclub die dag besloten een wandeltocht in hetzelfde kleine gebied te houden. Een verbodsbord maakte een einde aan het aanstaande navigeerplezier. Als afsluiting stond ons nog een aantal vrije pijlen en punten te wachten (met alleen simpele goede controles bij de Coppa) en een lange bol-pijl naar de laatste finish.
Tot onze verbazing stond de Daf van Johan en Rutger stil aan de andere kant van de weg bij de start van het laatste regelmatigheidstraject en ze maakten ook niet echt aanstalten om te vertrekken. In dit traject zat een bekende Coppagrap, waarbij een tussentijdse stempelpost niet het einde van die RP is. Wij hadden best moeite om het tempo tijdig te herstellen, maar team De Boer, die dit niet had opgemerkt, was uiteindelijk met 4 toevallige seconden afwijking ruim beter dan wij met de berekende 11 seconden. Team Tak-Kwant bleek uiteindelijk een tandeloze vertanding van de aandrijving te hebben in de remtrommel waardoor ze eigenlijk niet meer voor of achteruit konden en het leek alsof er een wiel los zat (kort samengevat; de auto was kapot).
Bij de Coppa is het bijna onmogelijk dat je geen beker wint tijdens de prijsuitreiking. Dit jaar was er zelf eentje aan toegevoegd voor de vroegste inschrijver. Helaas werd er door ons en team De Boer door alle reparaties en team Tak-Kwant door hun uitvallen geen enkele beker bemachtigd. Alleen Pieter van Leusden mocht met zijn Mexicaanse rallymaatje als ons bekende Hollander een beker in de Superklasse ophalen. Tot slot hadden we zeker weer geen spijt dat we hadden ingeschreven. Via deze link http://www.coppa-europa.org/ned/result26nl.php zijn alle uitslagen te zien. De volgende dertiende naar Dresden slaan we even over, omdat we daar al eens geweest zijn. Voor 2028 hopen we weer op een mooie nieuwe finishlocatie ver weg.
Team Hanja Jonker en Paul Hooiveld
