Tekst: Remco Luksemburg
Foto’s: Bas van Orsouw
Na 6 jaar paste deze bijzondere rit weer in de agenda. Dus op zaterdag 12 september ging de reis naar Noord-Holland voor de 18e editie van de Woeste Noord-Wester. 
Deze keer zonder mijn vaste bestuurder Albert; hij zit lekker op zijn terras in Spanje te genieten van het mooie weer. Dus op zoek naar een waardige vervanger! En die was snel gevonden in Paul Hooiveld. Samen organiseren we voor de AMAC jaarlijks de Finalerit, dus leuk om ook een keer samen te rijden.
De Woeste Noord-Wester is niet voor mietjes; het is altijd een pittige navigatierit. Niet omdat er hard gereden moet worden, maar omdat er een hoge concentratie aan vallen in zit. In 2020 hebben we deze rit winnend afgesloten, maar wel met maar liefst 12 fouten. Dus voor dit jaar zijn we gewaarschuwd: het wordt een dagje hersengymnastiek.
De uitzetter en geestelijk vader van deze rit is Sjaak Cornelissen. Volgens mij begint hij de dag na de rit al met de editie van het jaar erop en verzint hij elke dag een nieuwe grap, wegverlegging, afleiding of val.
In elk deel van de rit was een special opgenomen, waarbij de eerste getimed was. Dus toch een beetje tijdstress in de auto. Na de start ontvingen we de kaart en begonnen we gelijk met intekenen: pijlen en punten, kortste en één-na-kortste route. Het werd een flinke puzzel met lussen die we allerlei kanten op wilden gaan rijden. En goed opletten, want de laatste pijl was een wit bolletje, dus ook naar die pijl de één-na-kortste route rijden… Ehhhh… Gaat dit wel goed??? Want waarom zijn de punten 7, 8 en 9 geel??? Dat betekent dus dat we daar “gewoon” de kortste route naartoe moeten rijden… En wat hebben we net ingetekend? Inderdaad: alsof het systeem pijlen kortste, punten één-na-kortste route is, hebben we naar alle punten de één-na-kortste route ingetekend. Hartstikke fout en dus opnieuw beginnen (lekker bezig…). Daardoor zijn we 5 minuten kwijt, dus nog een beetje meer stress. Daarnaast is onze kaart al een mooie kleurplaat geworden, dus nu met een pen opnieuw intekenen en goed onthouden wat de bedoeling is. Zeker omdat we in dit traject wegen maar in één richting mogen rijden.
Dus met een verpeste kaart op pad en proberen alsnog op tijd te finishen.
Het voordeel was dat we sommige lussen door een omrijder en nog een wegverlegging meerdere keren moesten rijden. Bij deze rit wordt bovendien nog met fysieke bordjes gewerkt. Daardoor konden we er al snel een soort droogrit van maken en kwamen we ruim binnen de tijd, met de goede oplossing, bij de finish van de special aan.
Dus soms zijn ouderwetse bordjes handig als je het jezelf wat extra lastig maakt. (Wel een tip voor de uitzetter: maak de bordjes oranje. De witte bordjes werden helaas meerdere keren niet gezien, omdat ze niet genoeg opvallen. Of toch digitaal???)
Na een lange dag puzzelen en lekker rijden smaakte het welverdiende biertje bij de finish erg goed. En dat smaakte nog beter toen de uitslag bekend werd. De goede voorbereiding heeft geholpen: met “slechts” 3 gemiste controles hadden we een ruime voorsprong van 4 bordjes op de tweede plek. Dus we komen weer op de bijzondere wisselbeker/lamp te staan.
Het podium in de Sportklasse is ook zeker het vermelden waard: alle drie de prijzen gingen naar jonge navigatoren. Nienke van Dam (met moeder) eindigde op de eerste plek, Tycho Koopmans (met vader) op de tweede plek en Rembrandt Klazinga (met vader) op de derde plek.
Goed om deze nieuwe aanwas zo enthousiast te zien!
Deze rit is zeker een aanrader: leuke, gevarieerde vallen, lekker rijden en een hoog gezelligheidsgehalte. Dus als het even kan, zijn wij er volgend jaar weer bij!
Remco Luksemburg
